Από το σώμα στη φιλοσοφία: Μια ημέρα βαθιάς αναζήτησης και ιστορικής μνήμης
Η δεύτερη ημέρα του Forum ξεκίνησε νωρίς το πρωί στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας, μετατρέποντας το φυσικό τοπίο σε έναν χώρο σωματικής και πνευματικής προετοιμασίας. Μέσα από τα εκπαιδευτικά εργαστήρια, οι συμμετέχοντες ήρθαν σε επαφή με τις βασικές αρχές της διοργάνωσης: τη σύνδεση της εσωτερικής κίνησης με την εξωτερική δράση. Η Μάρω Θεοδοσίου, στο εργαστήριο «Yoga and biodynamic», καθοδήγησε το κοινό σε μια εξερεύνηση της βιοδυναμικής του σώματος, ενώ η Μαρία Χαρέλα, με το εργαστήριο «Αναπνοή», εστίασε στην πρωταρχική λειτουργία της ύπαρξης ως εργαλείο επιτέλεσης.
Το απόγευμα, οι εργασίες μεταφέρθηκαν στο LAB40 του Επιμελητηρίου Δράμας, όπου το θεωρητικό Forum, υπό τον συντονισμό του Σωτήρη Μπαχτσετζή, εμβάθυνε σε σύνθετα φιλοσοφικά ζητήματα. Ο Carlos Segovia άνοιξε τη συνεδρία αναλύοντας τη συγγένεια του χορού Butoh με τη φιλοσοφία, παρουσιάζοντας τη «Χώρα» ως ένα πεδίο προ-αναπαραστατικής ανοιχτότητας. Στη συνέχεια, ο Χάρης Παπαχαραλάμπους ανέπτυξε τη θέση του σώματος στο έργο του Heidegger, εξετάζοντας πώς η σωματικότητα αποτελεί τόπο αντίστασης απέναντι στην τεχνική κυριαρχία και την «εργαλειοποίηση» της φύσης. Η Πηνελόπη Χατζηδημητρίου συνέδεσε την performance με την έννοια του «εξορυκτισμού», ταξιδεύοντας από το πλατωνικό σπήλαιο στα σύγχρονα ορυχεία του παγκόσμιου Βορρά και Νότου, ενώ ο Γιώργος Αραμπατζής ανέλυσε τις έννοιες του πρότερου και του ύστερου στην επιτελεστική διαδικασία. Η θεωρητική ενότητα ολοκληρώθηκε με την εισήγηση της Χριστίνας Μητσάνη για την «Ομοιοτοπία», όπου μαζί με τη Νίκη Ματζώνα παρουσίασαν τη διαδικασία πειραματισμού της performance «Intersex», αναζητώντας κοινό τόπο ανάμεσα στον χορό και τα εικαστικά.
Καθώς έπεφτε το σκοτάδι, η δράση μεταφέρθηκε στα Βυζαντινά Τείχη της Δράμας, έναν χώρο φορτισμένο με ιστορική μνήμη, ο οποίος φιλοξένησε τις βραδινές performances. Ο Αλέξανδρος Μονοκάνδυλος, με το έργο «Σε γνωρίζω…», παρουσίασε ένα πλάσμα που αποδομεί τις βεβαιότητες της επιστροφής στο «σπίτι». Μέσα από μια καστοριαδική οπτική, μετέτρεψε τα σημάδια της διαδρομής σε ψίχουλα και σκόνη, καλώντας το κοινό σε μια πορεία προς τα μέσα, προς τα φαντασιακά χρώματα της χώρας.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με το «Lab – performance» από τη Μάρω Θεοδοσίου και τη Μαρία Χαρέλα. Οι δύο καλλιτέχνιδες μετέφεραν την έρευνα των πρωινών εργαστηρίων στο πεδίο της ζωντανής δράσης, δημιουργώντας μια οργανική σύνθεση κίνησης και παρουσίας πάνω στα τείχη. Η Παρασκευή επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα του IFPA ως έναν θεσμό που δεν διαχωρίζει τη θεωρία από την πράξη, αλλά τις αντιμετωπίζει ως συμπληρωματικές δυνάμεις που συνδιαλέγονται με την ιστορία και το σώμα.
