Η performance art ως εργαλείο αποδοχής, κάθαρσης και εξόδου από τις κοινωνικές νόρμες
Η τρίτη ημέρα της διοργάνωσης ξεκίνησε στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας με μια σειρά από εκπαιδευτικές δράσεις που έδωσαν έμφαση στην κοινωνική διάσταση της τέχνης και στον σωματικό πειραματισμό. Η Μαρία Φίνου παρουσίασε το εργαστήριο και την παράσταση κουκλοθέατρου «Ο φίλος μου η γοργόνα», μια πρωτοβουλία που χρησιμοποίησε τη γοργόνα ως σύμβολο της διεμφυλικότητας και του κοινωνικού φύλου. Μέσα από το κείμενο και την πρωτότυπη μουσική, το έργο προσέγγισε τις φυλετικές διαφορές και τη διαφορετικότητα, προτείνοντας την αποδοχή και τη φιλία ως εργαλεία για την κατάρριψη των στερεοτύπων στο σχολικό περιβάλλον.
Ακολούθησε το εργαστήριο σωματικού αυτοσχεδιασμού της Χριστίνας Μητσάνη. Οι συμμετέχοντες, αφού εισήχθησαν στις τεχνικές των View Points, κλήθηκαν να μελετήσουν αποσπάσματα από το έργο «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη. Χρησιμοποιώντας το κείμενο ως αφετηρία, τα ζευγάρια των συμμετεχόντων αναζήτησαν έναν κοινό τόπο για τη δημιουργία σύντομων επιτελεστικών δράσεων, αναδεικνύοντας πώς ο λόγος μπορεί να μεταβολιστεί σε σωματική παρουσία.
Το μεσημέρι, η ατμόσφαιρα στην Αγία Βαρβάρα άλλαξε με την performance «Earth Rite» της Holly Slingsby. Καθισμένη πάνω σε έναν σωρό από χώμα, η performer επαναλάμβανε μια τελετουργική κίνηση, αγκαλιάζοντας το χώμα που γλιστρούσε διαρκώς από τα χέρια της. Το έργο λειτούργησε ως ένας ζωντανός μύθος δημιουργίας και απώλειας, μετατρέποντας το φαντασιακό σε υλικό και ορατό. Η Slingsby πρότεινε την ανάγκη για νέα ξεκινήματα σε μια εποχή φθοράς, παραμένοντας σε έναν ενδιάμεσο χώρο μετάβασης και ρευστότητας.
Το βράδυ, τα Βυζαντινά Τείχη έγιναν το σκηνικό για μια διαδοχή από ισχυρές καλλιτεχνικές παρεμβάσεις. Η Γεωργία Βεληβασάκη στο «Το Ράμφος & Meta-» δημιούργησε ένα ηχητικό και μουσικό τοπίο, όπου ο ποιητικός λόγος και η φωνή της εξερεύνησαν τη «χώρα» μέσα και έξω από το σώμα. Η Λίζα Κουτσουδάκη με τα «Ανεξίτηλα Ίχνη» πραγματοποίησε μια πορεία αυτογνωσίας, συλλέγοντας αντικείμενα-τεκμήρια της ζωής της (φωτογραφίες, έγγραφα, ρούχα) που συμβόλιζαν τις επιβεβλημένες ταυτότητες. Η πορεία της ολοκληρώθηκε με μια τελετουργία κάθαρσης και αποδέσμευσης από τα βάρη του παρελθόντος.
Παράλληλα, το κοινό παρακολούθησε τις performances «Homo Munitus» και «Ποιος Κόπτετε δια τας Αχιβάδας» των Μαρίνου Παπαδαντωνάκη και Μανώλη Βραχνάκη αλλά και τη «Μετάβαση» της Γαλήνης Ηλιάσκου, έργα που συμπλήρωσαν το μωσαϊκό της βραδιάς με διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση.
Η ημέρα κορυφώθηκε με την performance «EXODUS» του Nathan Burt. Μέσα από το σωματικό θέατρο και χωρίς τη χρήση λόγου, ο Burt επιχείρησε μια έξοδο από τους ρυθμούς της καθημερινότητας και τις κοινωνικές νόρμες. Χρησιμοποιώντας μόνο μουσική και ηχοτοπία, εξερεύνησε τα ένστικτα επιβίωσης και την επιστροφή στη «Χώρα» – το οργανικό κομμάτι που προϋπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Το έργο έθεσε ερωτήματα για τις τοξικές κοινωνικές συμβάσεις, αναδεικνύοντας την ευαισθησία και τη φυσική ύπαρξη ως στοιχεία μιας νέας αποδοχής.
