Η αρχή του ταξιδιού: Από τη λαϊκή παράδοση στη μυσταγωγία της Χώρας

Το 7ο International Forum of Performance Art ξεκίνησε τις εργασίες του στο θεατράκι της Αγίας Βαρβάρας, σε ένα περιβάλλον που από τα πρώτα λεπτά προδιέθετε για τη μυσταγωγική εξέλιξη της βραδιάς. Η Γενική Διευθύντρια, Βίκυ Κωνσταντινίδου, και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Γιάννης Μήτρου, καλωσόρισαν τους παρευρισκόμενους, αναλύοντας το όραμα της φετινής διοργάνωσης. Μέσα από τους χαιρετισμούς τους τέθηκε το πλαίσιο της φετινής θεματικής, ανοίγοντας επίσημα έναν διάλογο που θα διαρκούσε τέσσερις ημέρες, συνδέοντας την καλλιτεχνική πράξη με τη θεωρητική αναζήτηση.

Η πρώτη καλλιτεχνική κατάθεση της βραδιάς ήρθε από τη Ρενάτα Δαλιανούδη και τον Παναγιώτη Σδούκο με το έργο «Έ(δ)ρως & Ελένη». Η συγκεκριμένη παρουσίαση αποτέλεσε μια σπουδή πάνω στη μνήμη και την παράδοση, μεταφέροντας τα στοιχεία των λαϊκών δρωμένων στο σύγχρονο παρόν. Η οπτικοακουστική προβολή εμπλουτίστηκε από τη ζωντανή performance του Παναγιώτη Σδούκου, ο οποίος ερμήνευσε παραδοσιακά ακούσματα συνοδεία δύο μουσικών που έπαιξαν μουσική επί σκηνής. Μέσα από αυτό το πολυμεσικό αφήγημα που συνδύασε τον κινηματογράφο, τη μουσική και τη ζωντανή επιτέλεση, το έργο πρότεινε έναν νέο τρόπο θέασης της λαϊκής κληρονομιάς. Αμέσως μετά, η προβολή ενός έργου video art που δημιούργησε ο Φίλιππος Τσιτσόπουλος αποκλειστικά για την ημέρα της έναρξης, πρόσθεσε μια ιδιαίτερη αισθητική ένταση, λειτουργώντας ως ένας ψηφιακός χαιρετισμός από έναν καλλιτέχνη που έχει συνδέσει την πορεία του με την εξέλιξη του IFPA.

Το κεντρικό γεγονός της ημέρας, που καθήλωσε το κοινό, ήταν η performance της Sofya Shaikut με τίτλο “Chora: The Image-Body—or: the Human”. Η Shaikut, αντλώντας έμπνευση από την πλατωνική έννοια της «χώρας» –τον ανοιχτό ορίζοντα όπου οι μορφές γεννιούνται χωρίς να ορίζονται πλήρως– χρησιμοποίησε τη γλώσσα του butoh για να εξερευνήσει το σώμα ως ένα πεδίο διαρκούς ροής. Η κίνησή της ενσάρκωσε την ένταση ανάμεσα στην αίσθηση και τη φαντασία, αντιμετωπίζοντας το σώμα και τον νου σαν ένα ρευστό μέσο, όμοιο με το νερό.

Σε αυτή την performance, η performer δεν λειτούργησε ως μια στατική οντότητα, αλλά ως ένας χώρος όπου διαφορετικοί εαυτοί περνούν και χάνονται. Η Shaikut εστίασε στη στιγμή της ταυτόχρονης δημιουργίας και διάλυσης της μορφής, αναδεικνύοντας το butoh ως μια τέχνη που δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά την εμπλοκή του με την εσωτερική εικόνα. Το έργο λειτούργησε ως ένας βαθύς διαλογισμός πάνω στο ανθρώπινο δυναμικό, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν μεταβατικό χώρο όπου η ταυτότητα υποχωρεί μπροστά στην αέναη μεταμόρφωση. Η εσωτερικότητα και η πλαστικότητα της Shaikut δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα υψηλής συγκέντρωσης, προσφέροντας μια ιδανική αφετηρία για το καλλιτεχνικό ταξίδι του Forum.